مزامیر ۱۰۵:۳۴-۴۶

۳۴

او گفت و ملخ پدید آمد و کرمها از حّد شماره افزون.

۳۵

و هر سهم را در زمین ایشان بخوردند و میوه‌های زمین ایشان را خوردند.

۳۶

و جمیع نخستزادگان را در زمین ایشان زد، اوایل تمامی قوّت ایشان را.

۳۷

و ایشان را با طلا و نقره بیرون آورد که در اسباط ایشان یکی ضعیف نبود.

۳۸

مصریان از بیرون رفتن ایشان شاد بودند زیرا که خوف ایشان بر آنها مستولی گردیده بود.

۳۹

ابری برای پوشش گسترانید و آتشی که شامگاه روشنایی دهد.

۴۰

سؤال کردند پس سَلْوی برای ایشان فرستاد و ایشان را از نان آسمان سیر گردانید.

۴۱

صخره را بشکافت و آب جاری شد؛ در جایهای خشک مثل نهر روان گردید.

۴۲

زیرا کلام مقدّس خود را به یاد آورد و بندهٔ خویش ابراهیم را.

۴۳

و قوم خود را با شادمانی بیرون آورد و برگزیدگان خویش را با ترنّم.

۴۴

و زمینهای امّت‌ها را بدیشان داد و زحمت قومها را وارث شدند.

۴۵

تا آنکه فرایض او را نگاه دارند و شریعت او را حفظ نمایند. هللویاه!