Skip to content
مزامیر ۱۰۲:۱-۵

مزامیر ۱۰۲:۱-۵

۱
{دعای مسکین وقتی‌که پریشان حال شده، ناله خود را به حضور یهوّه می‌ریزد} ای خداوند دعای مرا بشنو، و فریاد من نزد تو برسد.
۲
در روز تنگیام روی خود را از من مپوشان. گوش خود را به من فراگیر، و روزی که بخوانم مرا به زودی اجابت فرما.
۳
زیرا روزهایم مثل دود تلف شد و استخوانهایم مثل هیزم سوخته گردید.
۴
دل من مثل گیاه زده شده و خشک گردیده است زیرا خوردن غذای خود را فراموش می‌کنم.
۵
به‌سبب آواز ناله خود، استخوانهایم به گوشت من چسبیده است.
Settings

Reading Style

Typeface

Font Size 19px

Options