ایوب ۳۱:۲۹-۳۴
۲۹
اگر از مصیبت دشمن خود شادی میكردم یا حینی كه بلا به او عارض میشد وجد مینمودم،
۳۰
و حال آنكه زبان خود را از گناه ورزیدن بازداشته، بر جان او لعنت را سؤال ننمودم.
۳۱
اگر اهل خیمه من نمیگفتند: كیست كه از گوشت او سیر نشده باشد،
۳۲
غریب در كوچه شب را به سر نمیبرد و در خود را به روی مسافر میگشودم.
۳۳
اگر مثل آدم، تقصیر خود را میپوشانیدم و عصیان خویش را در سینه خود مخفی میساختم،
۳۴
از این جهت كه از انبوه كثیر میترسیدم و اهانت قبایل مرا هراسان میساخت، پس ساكت مانده، از در خود بیرون نمیرفتم.
متن کتاب مقدس: Old Persian Version (1895) · مالکیت عمومی