Psalmów137

Smutek i milczenie na wygnaniu babilońskim

1

Nad rzekami Babilonu, tam siedzieliśmy i płakaliśmy, wspominając Syjon.

2

Na wierzbach tamtej krainy zawiesiliśmy nasze harfy;

3

Bo tam ci, którzy nas wzięli w niewolę, żądali od nas pieśni, a nasi ciemięzcy – radości, mówiąc: Śpiewajcie nam którąś z pieśni Syjonu.

4

Jakże możemy śpiewać pieśń PANA na obcej ziemi?

Przysięga niezachwianej wierności Syjonowi

5

Jeśli zapomnę o tobie, Jeruzalem, niech sama o sobie zapomni moja prawica.

6

Niech mi język przylgnie do podniebienia, jeśli nie będę pamiętał o tobie, jeśli nie postawię Jeruzalem ponad największą moją radość.

Modlitwa o pomstę i sprawiedliwość

7

Pamiętaj, PANIE, synów Edomu i dzień Jeruzalem, gdy mówili: Zburzcie, zburzcie je aż do jego fundamentu.

8

O córko Babilonu, i ty będziesz spustoszona. Błogosławiony, kto ci odpłaci za zło, jakie nam uczyniłaś.

9

Błogosławiony, kto schwyci i roztrzaska twe dzieci o skałę.

Tekst Biblii: Uwspółcześniona Biblia Gdańska, © 2018 Fundacja Wrota Nadziei · CC BY-ND 4.0

Reading style

Typeface

Font size 19px

Reading width 75 chars

Options