مزامیر۳۰

ستایش برای رهایی از موت

{سرود برای متبّرک ساختن خانه. مزمور داود} ای خداوند تو را تسبیح می‌خوانم زیراکه مرا بالا کشیدی و دشمنانم را بر من مفتخر نساختی.

ای یهوه خدای من، نزد تو استغاثه نمودم و مرا شفا دادی.

ای خداوند جانم را از حفره برآوردی. مرا زنده ساختی تا به هاویه فرونروم.

ای مقدّسان خداوند او را بسرایید و به ذکر قدوسیّت او حمد گویید!

زیرا که غضب او لحظهای است و در رضامندی او زندگانی. شامگاه گریه نزیل می‌شود. صبحگاهان شادی رخ می‌نماید.

و امّا من در کامیابی خود گفتم، جنبش نخواهم خورد تا ابدالآباد.

ای خداوند به رضامندی خود کوه مرا در قوّت ثابت گردانیدی و چون روی خود را پوشانیدی پریشان شدم.

ای خداوند نزد تو فریاد برمی‌آورم و نزد خداوند تضرع می‌نمایم.

در خون من چه فایده است چون به حفره فرو روم؟ آیا خاکْ تو را حمد می‌گوید و راستی تو را اخبار می‌نماید؟

۱۰

ای خداوند بشنو و به من کرم فرما. ای خداوند مددکار من باش.

۱۱

ماتم مرا برای من به رقص مبدل ساخته‌ای. پلاس را از من بیرون کرده و کمر مرا به شادی بستهای.

۱۲

تا جلالم ترا سرود خواند و خاموش نشود. ای یهوه خدای من، تو را حمد خواهم گفت تا ابدالآباد.

Use ← → arrow keys to navigate