مزامیر۱۲۱

زائر به سوی بالا می‌نگرد

{سرود درجات} چشمان خود را به سوی کوه‌ها برمیافرازم، که از آنجا اعانت من می‌آید.

اعانت من از جانب خداوند است، که آسمان و زمین را آفرید.

او نخواهد گذاشت که پای تو لغزش خورد. او که حافظ توست نخواهد خوابید.

اینک، او که حافظ اسرائیل است، نمی‌خوابد و به خواب نمی‌رود.

خداوند حافظ تو می‌باشد. خداوند به دست راستت سایه تو است.

آفتاب در روز به تو اذّیت نخواهد رسانید و نه ماهتاب در شب.

خداوند تو را از هر بدی نگاه می‌دارد. او جان تو را حفظ خواهد کرد.

خداوند خروج و دخولت را نگاه خواهد داشت، از الآن و تا ابدالآباد.

Use ← → arrow keys to navigate