TRV
Psalmet 22:1-11
1
Perëndia im, Perëndia im, pse më ke braktisur? Pse më rri kaq larg dhe nuk vjen të më çlirosh, duke dëgjuar fjalët e ofshamës sime?
2
O Perëndia im, unë bërtas ditën, por ti nuk përgjigjesh, edhe natën unë nuk rri në heshtje.
3
Megjithatë ti je i Shenjti, që banon në lëvdimet e Izraelit.
4
Etërit tonë kanë pasur besim te ti; kanë pasur besim te ti dhe ti i ke çliruar.
5
Të klithën ty dhe u çliruan; patën besim te ti dhe nuk u zhgënjyen.
6
Por unë jam një krimb dhe jo një njeri; turpi i njerëzve dhe përçmimi i popullit.
7
Tërë ata që më shohin më përqeshin, zgjatin buzën dhe tundin kokën,
8
duke thënë: "Ai i ka besuar Zotiit; le ta çlirojë, pra, ta ndihmojë, mbasi e do".
9
Me siguri ti je ai që më nxori nga barku i nënes; bëre që të kem besim te ti qysh nga koha kur pushoja mbi sisët e nënes sime.
10
Unë u braktisa te ti qysh nga lindja ime; ti je Perëndia im qysh nga barku i nënes sime.
11
Mos u largo nga unë, sepse ankthi është i afërt, dhe nuk ka asnjë që të më ndihmojë.
Settings