इय्योब ७:१-६

१

“या पृथ्वीवर मानवाला कठीण श्रम करावे लागत नाहीत का? त्यांचे दिवस हे मोलकर्‍यासारखे नाहीत काय?

२

जसा गुलाम उत्कंठेने संध्याकाळच्या छायेची उत्कंठेने वाट पाहतो, किंवा जसा मजूर वेतनासाठी आशा लाऊन असतो,

३

त्याचप्रमाणे मला निष्‍फळतेचे महिने दिले गेलेले आहेत, कष्टाच्या रात्री माझ्यासाठी नेमलेल्या आहेत.

४

मी झोपी जाण्याच्या वेळी विचार करतो, ‘उठण्यासाठी अजून किती वेळ आहे?’ रात्र काही संपतच नाही, पहाटेपर्यंत मी तळमळत असतो.

५

माझे मांस किड्यांनी व खपल्‍यांनी आच्छादून गेले आहे; माझी त्वचा फाटून चिघळत आहे.

६

“माझे दिवस विणकर्‍याच्या मागापेक्षा वेगवान आहेत, आणि ते आशेविनाच संपतात.