نزدیک مرگ و انزوای کامل

مزامیر ۸۸:۳-۹

زیرا که جان من از بلایا پر شده است و زندگانیام به قبر نزدیک گردیده.

از فروروندگان به هاویه شمرده شده‌ام و مثل مرد بیقوّت گشته‌ام.

در میان مردگان منفرد شده، مثل کُشتگان که در قبر خوابیده‌اند، که ایشان را دیگر به یاد نخواهی آورد و از دست تو منقطع شده‌اند.

مرا در هاویهٔ اسفل گذاشته‌ای، در ظلمت در ژرفیها.

خشم تو بر من سنگین شده است و به همهٔٔ امواج خود مرا مبتلا ساخته‌ای، سِلاه.

آشنایانم را از من دور کرده، و مرا مکروه ایشان گردانیده‌ای. محبوس شده، بیرون نمی‌توانم آمد.

چشمانم از مذلت کاهیده شد. ای خداوند، نزد تو فریاد کرده‌ام تمامیِ روز. دستهای خود را به تو دراز کرده‌ام.