مزامیر ۷۴:۱۲-۲۲
۱۲
و خدا از قدیم پادشاه من است. او در میان زمین نجاتها پدید میآورد.
۱۳
تو به قوّت خود دریا را منشق ساختی و سرهای نهنگان را در آبهاشکستی.
۱۴
سرهای لِویاتان را کوفته، و او را خوراک صحرانشینان گردانیدهای.
۱۵
تو چشمهها و سیلها را شکافتی و نهرهای دائمی را خشک گردانیدی.
۱۶
روز از آنِ توست و شب نیز از آنِ تو. نور و آفتاب را تو برقرار نمودهای.
۱۷
تمامی حدود جهان را تو پایدار ساختهای. تابستان و زمستان را تو ایجاد کردهای.
۱۸
ای خداوند این را به یادآور که دشمن ملامت میکند و مردم جاهل نام تو را اهانت مینمایند.
۱۹
جانِ فاختهٔ خود را به جانور وحشی مسپار. جماعت مسکینان خود را تا به ابد فراموش مکن.
۲۰
عهد خود را ملاحظه فرما زیرا که ظلمات جهان از مسکنهای ظلم پراست.
۲۱
مظلومان به رسوایی برنگردند. مساکین و فقیران نام تو را حمد گویند.
۲۲
ای خدا برخیز و دعوای خود را برپا دار؛ و به یادآور که احمق تمامیِ روز تو را ملامت میکند.
متن کتاب مقدس: Old Persian Version (1895) · مالکیت عمومی