TRV
مزامیر ۴۹:۶-۱۴
۶
آنانی که بر دولت خود اعتماد دارند و بر کثرت توانگری خویش فخر مینمایند.
۷
هیچ کس هرگز برای برادر خود فدیه نخواهد داد و کفّارهٔٔ او را به خدا نخواهد بخشید.
۸
زیرا فدیهٔ جان ایشان گرانبهاست و ابداً بدان نمیتوان رسید
۹
تا زنده بماند تا ابدالآباد و فساد را نبیند.
۱۰
زیرا میبیند که حکیمان میمیرند و جاهلان و ابلهان با هم هلاک میگردند و دولتِ خود را برای دیگران ترک میکنند.
۱۱
فکر دل ایشان این است که خانههای ایشان دائمی باشد و مسکنهای ایشان دُوربهدُور؛ و نامهای خود را بر زمینهای خود مینهند.
۱۲
لیکن انسان در حرمت باقی نمیماند، بلکه مثل بهایم است که هلاک میشود.
۱۳
این طریقهٔ ایشان، جهالت ایشان است و اعقاب ایشان سخن ایشان را میپسندند، سلاه.
۱۴
مثل گوسفندان در هاویه رانده میشوند و موت ایشان را شبانی میکند و صبحگاهان راستان بر ایشان حکومت خواهند کرد و جمال ایشان در هاویه پوسیده خواهد شد تا مسکنی برای آن نباشد.
Settings