مزامیر ۳۹:۹-۱۲

من گنگ بودم وزبان خود را باز نکردم زیرا که تو این را کرده‌ای.

۱۰

بلای خود را از من بردار زیرا که از ضرب دست تو من تلف می‌شوم.

۱۱

چون انسان را به‌سبب گناهش به عتابها تأدیب می‌کنی، نفایس او را مثل بید می‌گذاری. یقیناً هر انسان محض بطالت است، سِلاه.

۱۲

ای خداوند دعای مرا بشنو و به فریادم گوش بده و از اشکهایم ساکت مباش، زیرا که من غریب هستم در نزد تو و نزیل هستم مثل جمیع پدران خود.