مزامیر ۳۵:۱۱-۱۶

۱۱

شاهدان کینهور برخاستهاند. چیزهایی را که نمی‌دانستم از من می‌پرسند.

۱۲

به عوض نیکویی بدی به من می‌کنند. جان مرا بی‌کس گردانیده‌اند.

۱۳

و امّا من چون ایشان بیمار می‌بودند، پلاس می‌پوشیدم؛ جان خود را به روزه می‌رنجانیدم و دعایم به سینهام برمی‌گشت.

۱۴

مثل آنکه او دوست و برادرم می‌بود، سرگردان می‌رفتم. چون کسی که برای مادرش ماتم گیرد، از حزن خم می‌شدم.

۱۵

ولی چون افتادم شادیکنان جمع شدند. آن فرومایگان بر من جمع شدند، و کسانی که نشناخته بودم مرا دریدند و ساکت نشدند.

۱۶

مثل فاجرانی که برای نان مسخرگی می‌کنند، دندانهای خود را بر من میافشردند.