رنج و آسودگی اعتراف

مزامیر ۳۲:۳-۵

۳

هنگامی که خاموش می‌بودم، استخوانهایم پوسیده می‌شد از نعرهای که تمامی روز میزدم.

۴

چونکه دست تو روز و شب بر من سنگین می‌بود. رطوبتم به خشکیِ تابستان مبدل گردید، سلاه.

۵

به گناه خود نزد تو اعتراف کردم و جرم خود را مخفی نداشتم. گفتم، عصیان خود را نزد خداوند اقرار می‌کنم. پس تو آلایش گناهم را عفو کردی، سلاه.

خواندن فصل کامل ۳۲

Reading Style

Typeface

Font Size 19px

Reading Width 45 chars

Options