اندوه و خاموشی در تبعید بابلی

مزامیر ۱۳۷:۱-۴

نزد نهرهای بابل آنجا نشستیم و گریه نیز کردیم، چون صهیون را به یاد آوردیم.

بربطهای خود را آویختیم بر درختان بید که در میان آنها بود.

زیرا آنانی که ما را به اسیری برده بودند، در آنجا از ما سرود خواستند؛ و آنانی که ما را تاراج کرده بودند، شادمانی {خواستند} که یکی از سرودهای صهیون را برای ما بسرایید.

چگونه سرود خداوند را، در زمین بیگانه بخوانیم؟

اندوه و خاموشی در تبعید بابلی

Reading Style

Typeface

Font Size 19px

Reading Width 45 chars

Options