طِت: مصیبت به آموختن فرایض خدا می‌انجامد

مزامیر ۱۱۹:۶۵-۷۲

۶۵

{ط} با بندهٔ خود احسان نمودی، ای خداوند موافق کلام خویش.

۶۶

خردمندیِ نیکو و معرفت را به من بیاموز زیرا که به اوامر تو ایمان آوردم.

۶۷

قبل از آنکه مصیبت را ببینم من گمراه شدم لیکن الآن کلام تو را نگاه داشتم.

۶۸

تو نیکو هستی و نیکویی می‌کنی. فرایض خود را به من بیاموز.

۶۹

متکبّران بر من دروغ بستند. و امّا من به تمامی دل وصایای تو را نگاه داشتم.

۷۰

دل ایشان مثل پیه فربه است. و امّا من در شریعت تو تلذّذ می‌یابم.

۷۱

مرا نیکو است که مصیبت را دیدم، تا فرایض تو را بیاموزم.

۷۲

شریعت دهان تو برای من بهتر است از هزاران طلا و نقره.