سامِک: تعهد به پناه بردن به خدا

مزامیر ۱۱۹:۱۱۳-۱۲۰

۱۱۳

{س} مردمانِ دو رو را مکروه داشته‌ام، لیکن شریعت تو را دوست می‌دارم.

۱۱۴

ستر و سپر من تو هستی. به کلام تو انتظار می‌کشم.

۱۱۵

ای بدکاران، از من دور شوید! و اوامر خدای خویش را نگاه خواهم داشت.

۱۱۶

مرا به حسب کلامخود تأیید کن تا زنده شوم و از امید خود خجل نگردم.

۱۱۷

مرا تقویّت کن تا رستگار گردم و بر فرایض تو دائماً نظر نمایم.

۱۱۸

همهٔ کسانی را که از فرایض تو گمراه شده‌اند، حقیر شمرده‌ای زیرا که مکر ایشان دروغ است.

۱۱۹

جمیع شریران زمین را مثل دُرد هلاک می‌کنی. بنابراین شهادات تو را دوست می‌دارم.

۱۲۰

موی بدن من از خوف تو برخاسته است و از داوریهای تو ترسیدم.