مزامیر ۱۰۵:۳۹-۴۵

۳۹

ابری برای پوشش گسترانید و آتشی که شامگاه روشنایی دهد.

۴۰

سؤال کردند پس سَلْوی برای ایشان فرستاد و ایشان را از نان آسمان سیر گردانید.

۴۱

صخره را بشکافت و آب جاری شد؛ در جایهای خشک مثل نهر روان گردید.

۴۲

زیرا کلام مقدّس خود را به یاد آورد و بندهٔ خویش ابراهیم را.

۴۳

و قوم خود را با شادمانی بیرون آورد و برگزیدگان خویش را با ترنّم.

۴۴

و زمینهای امّت‌ها را بدیشان داد و زحمت قومها را وارث شدند.

۴۵

تا آنکه فرایض او را نگاه دارند و شریعت او را حفظ نمایند. هللویاه!