مزامیر ۱۰۲:۱-۷

{دعای مسکین وقتی‌که پریشان حال شده، ناله خود را به حضور یهوّه می‌ریزد} ای خداوند دعای مرا بشنو، و فریاد من نزد تو برسد.

در روز تنگیام روی خود را از من مپوشان. گوش خود را به من فراگیر، و روزی که بخوانم مرا به زودی اجابت فرما.

زیرا روزهایم مثل دود تلف شد و استخوانهایم مثل هیزم سوخته گردید.

دل من مثل گیاه زده شده و خشک گردیده است زیرا خوردن غذای خود را فراموش می‌کنم.

به‌سبب آواز ناله خود، استخوانهایم به گوشت من چسبیده است.

مانند مرغ سقّای صحرا شده، و مثل بوم خرابه‌ها گردیده‌ام.

پاسبانی می‌کنم و مثل گنجشک بر پشتبام، منفرد گشته‌ام.