مراثی ارمیا ۳:۷-۳۱
۷
گرد من حصار كشیده كه نتوانم بیرون آمد و زنجیر مرا سنگین ساخته است.
۸
و نیز چون فریاد و استغاثه می‌نمایم دعای مرا منع می‌كند.
۹
راههای مرا با سنگهای تراشیده سدّ كرده‌است و طریقهایم را كج نموده است.
۱۰
او برای من خرسی است در كمین نشسته و شیری كه در بیشه خود می‌باشد.
۱۱
راه مرا منحرف ساخته، مرا دریده است و مرا مبهوت گردانیده است.
۱۲
كمان خود را زه كرده، مرا برای تیرهای خویش، هدف ساخته است.
۱۳
و تیرهای تركش خود را به گُردِه‌های من فرو برده است.
۱۴
من به جهت تمامی قوم خود مضحكه و تمامی روز سرود ایشان شده‌ام.
۱۵
مرا به تلخیها سیر كرده و مرا به اَفسَنْتین مست گردانیده است.
۱۶
دندانهایم را به سنگ ریزها شكسته و مرا به خاكستر پوشانیده است.
۱۷
تو جان مرا از سلامتی دور انداختی و من سعادتمندی را فراموش كردم،
۱۸
و گفتم كه قوّت و امید من از یهوه تلف شده است.
۱۹
مذلّت و شقاوت مرا افسنتین و تلخی به یاد آور.
۲۰
تو البتّه به یاد خواهی آورد زیرا كه جان من در من منحنی شده است.
۲۱
و من آن را در دل خود خواهم گذرانید و از این سبب امیدوار خواهم بود.
۲۲
از رأفت‌های خداوند است كه تلف نشدیم زیرا كه رحمت‌های او بی‌زوال است.
۲۳
آنها هر صبح تازه می‌شود و امانت تو بسیار است.
۲۴
و جان من می‌گوید كه خداوند نصیب من است، بنابراین بر او امیدوارم.
۲۵
خداوند به جهت كسانی كه بر او توكّل‌دارند و برای آنانی كه او را می‌طلبند نیكو است.
۲۶
خوب است كه انسان امیدوار باشد و با سكوت انتظار نجات خداوند را بكشد.
۲۷
برای انسان نیكو است كه یوغ را در جوانی خود بردارد.
۲۸
به تنهایی بنشیند و ساكت باشد زیرا كه او آن را بر وی نهاده است.
۲۹
دهان خود را بر خاك بگذارد كه شاید امید باشد.
۳۰
رخسار خود را به زنندگان بسپارد و از خجالت سیر شود.
۳۱
زیرا خداوند تا به ابد او را ترك نخواهد نمود.
Settings