TRV
ایوب ۱۷:۱۱-۱۶
۱۱
روزهای من گذشته، و قصدهای من و فكرهای دلم منقطع شده است.
۱۲
شب را به روز تبدیل میكنند و با وجود تاریكی میگویند روشنایی نزدیك است.
۱۳
وقتیكه امید دارم هاویه خانه من میباشد، و بستر خود را در تاریكی میگسترانم،
۱۴
و به هلاكت میگویم تو پدر من هستی و به كِرم كه تو مادر و خواهر من میباشی.
۱۵
پس امید من كجا است؟ و كیست كه امید مرا خواهد دید؟
۱۶
تا بندهای هاویه فرو میرود، هنگامیكه با هم در خاك نزول (نماییم).»
Settings