ارمیا ۵:۲۲-۳۱
۲۲
خداوند می‌گوید آیا از من نمی‌ترسید و آیا از حضور من نمی‌لرزید كه ریگ را به قانون جاودانی، حدّ دریا گذاشته‌ام كه از آن نتواند گذشت و اگر چه امواجش متلاطم شود غالب نخواهد آمد و هر چند شورش نماید اما از آن تجاوز نمی‌تواند كرد؟
۲۳
اما این قوم، دل فتنه‌انگیز و متمرّد دارند. ایشان فتنه انگیخته و رفته‌اند.
۲۴
و در دلهای خود نمی‌گویند كه از یهوه خدای خود بترسیم كه باران اول و آخر را در موسمش می‌بخشد و هفته‌های معین حصاد را به جهت ما نگاه می‌دارد.
۲۵
خطایای شما این چیزها را دور كرده و گناهان شما نیكویی را از شما منع نموده است.
۲۶
زیرا در میان قوم من شریران پیدا شده‌اند كه مثل كمین نشستن صیادان در كمین می‌نشینند. دامهاگسترانیده، مردم را صید می‌كنند.
۲۷
مثل قفسی كه پر از پرندگان باشد، همچنین خانه‌های ایشان پر از فریب است و از این جهت بزرگ و دولتمند شده‌اند.
۲۸
فربه و درخشنده می‌شوند و در اعمال زشت هم از حدّ تجاوز می‌كنند. دعوی یعنی دعوی یتیمان را فیصل نمی‌دهند و با وجود آن كامیاب می‌شوند و فقیران را دادرسی نمی‌كنند.
۲۹
و خداوند می‌گوید: آیا به سبب این كارها عقوبت نخواهم رسانید و آیا جان من از چنین طایفه‌ای انتقام نخواهد كشید؟»
۳۰
امری عجیب و هولناك در زمین واقع شده است.
۳۱
انبیا به دروغ نبوّت می‌كنند و كاهنان به واسطه ایشان حكمرانی می‌نمایند و قوم من این حالت را دوست می‌دارند و شما در آخر این چه خواهید كرد؟»
متن کتاب مقدس: Old Persian Version (1895) · مالکیت عمومی
Settings