TRV
اول ساموئل ۱:۱۰-۱۳
۱۰
و او به تلخی جان نزد خداوند دعا كرد، و زارزار بگریست.
۱۱
و نذر كرده، گفت: «ای یهُوَه صبایوت اگر فی الواقع به مصیبت كنیز خود نظر كرده، مرا بیاد آوری و كنیزك خود را فراموش نكرده، اولاد ذكوری به كنیز خود عطا فرمایی، او را تمامی ایام عُمْرش به خداوند خواهم داد، و اُسْتُرَه بر سرش نخواهد آمد.»
۱۲
و چون دعای خود را به حضور خداوند طول داد، عیلی دهن او را ملاحظه كرد.
۱۳
و حَنّا در دل خود سخن میگفت، و لبهایش فقط، متحرك بود و آوازش مسموع نمیشد، و عیلی گمان برد كه مست است.
Settings