สุภาษิต ๒๔:๓๐-๓๔

๓๐

เราผ่านไปที่ไร่นาของคนเกียจคร้าน ข้างสวนองุ่นของคนที่ไร้ความเข้าใจ

๓๑

และดูเถิด มีหนามงอกเต็มไปหมด และแผ่นดินก็เต็มไปด้วยตำแย และกำแพงหินของมันก็พังลง

๓๒

แล้วเราได้เห็นและพิเคราะห์ดู เรามองดูและได้รับคำสั่งสอน

๓๓

"หลับนิด เคลิ้มหน่อย กอดมือพักนิดหน่อย

๓๔

แล้วความจนจะมาหาเจ้าอย่างนักท่องเที่ยว ความขัดสนอย่างคนถืออาวุธ"