Przypowieści Salomonowych 7:21-27

I nakłoniła go wielą słów swoich, a łagodnością warg swoich zniewoliła go.

Wnet poszedł za nią, jako wół, gdy go na rzeź wiodą, a jako głupi do pęta, którem karany bywa.

I przebiła strzałą wątrobę jego; kwapił się jako ptak do sidła, nie wiedząc, iż je zgotowano na duszę jego.

Przetoż teraz, synowie! słuchajcie mię, a bądźcie pilni powieści ust moich.

Niechaj się nie uchyla za drogami jej serce twoje, ani się tułaj po ścieszkach jej.

Albowiem wielu zraniwszy poraziła, i mocarze wszyscy pozabijani są od niej.

Dom jej jest jako drogi piekielne, wiodące do gmachów śmierci.