Dyscyplina cierpienia
27
Dobrze jest człowiekowi nosić jarzmo od swej młodości.
28
Siedzi samotnie w milczeniu, gdyż na niego je włożono.
29
Kładzie swe usta w prochu, może jest jeszcze nadzieja.
30
Nadstawia bijącemu policzek, jest nasycony zniewagą.
31
Pan bowiem nie odrzuca na wieki;
32
A jeśli zasmuca, znów się lituje według obfitości swego miłosierdzia;
33
Gdyż nie trapi chętnie ani nie zasmuca synów ludzkich.
34
Miażdżenie pod nogami wszystkich więźniów ziemi;
35
Naginanie prawa człowieka przed obliczem Najwyższego;
36
Krzywdzenie człowieka w jego sprawie – Pan nie ma w tym upodobania.
37
Któż może powiedzieć, że coś się stanie, gdy Pan tego nie rozkazał?
38
Czyż z ust Najwyższego nie pochodzi zło i dobro?
39
Czemu więc żali się człowiek żyjący, człowiek – z powodu kary za swoje grzechy?
Tekst Biblii: Uwspółcześniona Biblia Gdańska, © 2018 Fundacja Wrota Nadziei · CC BY-ND 4.0