مزامیر ۳۶:۳-۷

سخنان زبانش شرارت و حیله است. از دانشمندی و نیکوکاری دست برداشته است.

شرارت را بر بستر خود تفکر می‌کند. خود را به راه ناپسند قائم کرده، از بدی نفرت ندارد.

ای خداوند رحمت تو در آسمانها است وامانت تو تا افلاک.

عدالت تو مثل کوه‌های خداست و احکام تو لجهٔ عظیم. ای خداوند انسان و بهایم را نجات می‌دهی.

ای خدا رحمت تو چه ارجمند است. بنی‌آدم زیر سایهٔ بالهای تو پناه می‌برند.