مزامیر ۳۶ - فارسی · OPV

۱

{برای سالار مغنیان. مزمور داود بندهٔٔ خداوند} معصیت شریر در اندرون دل منمی‌گوید که ترس خدا در مد نظر او نیست.

۲

زیرا خویشتن را در نظر خود تملق می‌گوید تا گناهش ظاهر نشود و مکروه نگردد.

۳

سخنان زبانش شرارت و حیله است. از دانشمندی و نیکوکاری دست برداشته است.

۴

شرارت را بر بستر خود تفکر می‌کند. خود را به راه ناپسند قائم کرده، از بدی نفرت ندارد.

۵

ای خداوند رحمت تو در آسمانها است وامانت تو تا افلاک.

۶

عدالت تو مثل کوه‌های خداست و احکام تو لجهٔ عظیم. ای خداوند انسان و بهایم را نجات می‌دهی.

۷

ای خدا رحمت تو چه ارجمند است. بنی‌آدم زیر سایهٔ بالهای تو پناه می‌برند.

۸

از چربی خانهٔ تو شاداب می‌شوند. از نهر خوشیهای خود ایشان را می‌نوشانی.

۹

زیرا که نزد تو چشمهٔ حیات است و در نور تو نور را خواهیم دید.

۱۰

رحمت خود را برای عارفان خود مستدام فرما و عدالت خود را برای راست دلان.

۱۱

پای تکبر بر من نیاید و دست شریران مرا گریزان نسازد.

۱۲

در آنجا بدکرداران افتاده‌اند. ایشان انداخته شده‌اند و نمی‌توانند برخاست.

مزامیر۳۶