واو: نجات و آزادی در کلام

مزامیر ۱۱۹:۴۱-۴۸

۴۱

{و} ای خداوند رحمهای تو به من برسد و نجات تو به حسب کلام تو.

۴۲

تا بتوانم ملامت کنندهٔ خود را جواب دهم زیرا بر کلام تو توکّل دارم.

۴۳

و کلام راستی را از دهانم بالّکل مگیر زیرا که به داوریهای تو امیدوارم

۴۴

و شریعت تو را دائماً نگاه خواهم داشت تا ابدالآباد،

۴۵

و به آزادی راه خواهم رفت زیرا که وصایای تو را طلبیده‌ام.

۴۶

و در شهادات تو به حضور پادشاهان سخن خواهم گفت و خجل نخواهم شد،

۴۷

و از وصایای تو تلذّذ خواهم یافت که آنها را دوستمی‌دارم؛

۴۸

و دستهای خود را به اوامر تو که دوست می‌دارم بر خواهم افراشت و در فرایض تو تفکّر خواهم نمود.