مزامیر ۱۱۹:۱۵۸-۱۶۲

۱۵۸

خیانتکاران را دیدم و مکروه داشتم زیرا کلام تو را نگاه نمی‌دارند.

۱۵۹

ببین که وصایای تو را دوست می‌دارم. ای خداوند، به حسب رحمت خود مرا زنده ساز!

۱۶۰

جمله کلام تو راستی است و تمامیِ داوریِ عدالت تو تا ابدالآباد است.

۱۶۱

{ش} سروران بیجهت بر من جفا کردند. امّا دل من از کلام تو ترسان است.

۱۶۲

من در کلام تو شادمان هستم، مثل کسی که غنیمت وافر پیدا نموده باشد.