حاکمیت خدا بر طبیعت و جامعه

مزامیر ۱۰۷:۳۳-۴۳

۳۳

او نهرها را به بادیه مبدّل کرد و چشمه‌های آب را به زمین تشنه.

۳۴

و زمین بارور را نیز به شورهزار، به‌سبب شرارت ساکنان آن.

۳۵

بادیه را به دریاچه آب مبدّل کرد و زمین خشک را به چشمه‌های آب.

۳۶

و گرسنگان را در آنجا ساکن ساخت تا شهری برای سکونت بنا نمودند.

۳۷

و مزرعه‌ها کاشتند و تاکستانها غرس نمودند و حاصل غلّه به عمل آوردند.

۳۸

و ایشان را برکت داد تا به غایت کثیر شدند و بهایم ایشان را نگذارد کم شوند.

۳۹

و باز کم گشتند و ذلیل شدند، از ظلم و شقاوت و حزن.

۴۰

ذلّت را بر رؤسا می‌ریزد و ایشان را در بادیهای که راه ندارد آواره می‌سازد.

۴۱

امّا مسکین را ازمشقّتش برمیافرازد و قبیله‌ها را مثل گله‌ها برایش پیدا می‌کند.

۴۲

صالحان این را دیده، شادمان می‌شوند و تمامی شرارت دهان خود را خواهد بست.

۴۳

کیست خردمند تا بدین چیزها تفکّر نماید؟ که ایشان رحمتهای خداوند را خواهند فهمید.