مزامیر ۱۰۴:۳-۱۲

آن که غرفات خود را بر آبها بنا کرده است و ابرها را مرکب خود نموده و بر بالهای باد می‌خرامد؛

فرشتگان خود را بادها می‌گرداند و خادمان خود را آتش مشتعل؛

که زمین را بر اساسش استوار کرده، تا جنبش نخورد تا ابدالآباد.

آن را به لجّه‌ها مثل ردا پوشانیده‌ای، که آبها بر کوه‌ها ایستاده‌اند.

از عتاب تو می‌گریزند. از آواز رعد تو پراکنده می‌شوند.

به فراز کوه‌ها برمی‌آیند، و به همواریها فرود می‌آیند، به مکانی که برای آنهامهیّا ساخته‌ای.

حدی برای آنها قرار داده‌ای که از آن نگذرند و برنگردند تا زمین را بپوشانند.

۱۰

که چشمه‌ها را در وادیها جاری می‌سازد تا در میان کوه‌ها روان بشوند.

۱۱

تمام حیوانات صحرا را سیراب می‌سازند تا گورخران تشنگی خود را فرو نشانند.

۱۲

بر آنها مرغان هوا ساکن می‌شوند و از میان شاخه‌ها آواز خود را می‌دهند.