مزامیر ۱۰۴:۲۶-۳۵

۲۶

و در آن کشتیها راه می‌روند و آن لویاتان که بجهت بازی کردن در آن آفریده‌ای.

۲۷

جمیع اینها از تو انتظار می‌کشند تا خوراک آنها را در وقتش برسانی.

۲۸

آنچه را که به آنها می‌دهی، فرا می‌گیرند. دست خود را باز می‌کنی، پس از چیزهای نیکو سیر می‌شوند.

۲۹

روی خود را می‌پوشانی، پس مضطرب می‌گردند. روح آنها را قبض می‌کنی، پس میمیرند و به خاک خود برمی‌گردند.

۳۰

چون روح خود را می‌فرستی، آفریده می‌شوند و روی زمین را تازه می‌گردانی.

۳۱

جلال خداوند تا ابدالآباد است. خداوند از اعمال خود راضی خواهد بود.

۳۲

که به زمین نگاه می‌کند و آن می‌لرزد. کوه‌ها را لمس می‌کند، پس آتشفشان می‌شوند.

۳۳

خداوند را خواهم سرایید تا زنده می‌باشم. برای خدای خود تسبیح خواهم خواند تا وجود دارم.

۳۴

تفکّر من او را لذیذ بشود و من در خداوند شادمان خواهم بود.

۳۵

گناهکاران از زمین نابود گردند و شریران دیگر یافت نشوند. ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! هلّلویاه!