اعداد ۳۵:۱۹-۲۹
۱۹
ولّی خون، خود، قاتل را بكشد. هرگاه به او برخورَد، او را بكشد.
۲۰
و اگر از روی بغض او را با تیغ زد یا قصداً چیزی بر او انداخت كه مرد،
۲۱
یا از روی عداوت او را با دست خود زد كه مرد، آن زننده چون كه قاتل است البته كشته شود؛ ولّی خون هرگاه به قاتل برخورَد، او را بكشد.
۲۲
« لیكن اگر او را بدون عداوت سهواً تیغ زند یا چیزی بدون قصد بر او اندازد،
۲۳
و اگر سنگی را كه كسی به آن كشته شود نادیده بر او بیندازد كه بمیرد و با وی دشمنی نداشته، و بداندیش او نبوده باشد،
۲۴
پس جماعت در میان قاتل و ولّی خون برحسب این احكام داوری نمایند.
۲۵
و جماعت، قاتل را از دست ولّی خون رهایی دهند، و جماعت، وی را به شهر ملجای او كه به آن فرار كرده بود برگردانند، و او در آنجا تا موت رئیس كهنه كه به روغن مقدس مسح شده است، ساكن باشد.
۲۶
و اگر قاتل وقتی از حدود شهر ملجای خود كه به آن فرار كرده بود بیرون آید،
۲۷
و ولّی خون، او را بیرون حدود شهر ملجایش بیابد، پس ولّی خون قاتل را بكشد؛ قصاص خون برای او نشود.
۲۸
زیـرا كه می‌بایست تا وفات رئیس كهنه در شهر ملجـای خـود مانـده باشد، و بعـد از وفات رئیس كهنه، قاتل به زمین ملك خود برگردد.
۲۹
« و این احكام برای شما در قرنهای شما در جمیع مسكنهای شما فریضۀ عدالتی خواهد بود.
متن کتاب مقدس: Old Persian Version (1895) · مالکیت عمومی
Settings