مرقس ۷:۳۲-۳۵

۳۲

آنگاه کری را که لکنت زبان داشت نزد وی آورده، التماس کردند که دست بر او گذارد.

۳۳

پس او را از میان جماعت به خلوت برده، انگشتان خود را در گوشهای او گذاشت و آب دهان انداخته، زبانش را لمس نمود؛

۳۴

و به سوی آسمان نگریسته، آهی کشید و بدو گفت، اَفَتَحْ! یعنی باز شو

۳۵

در ساعت گوشهای او گشاده و عقده زبانش حلّ شده، به درستی تکلّم نمود.