لوقا ۲۴:۲۸-۳۲

۲۸

و چون به آن دهی که عازم آن بودند رسیدند، او قصد نمود که دورتر رود.

۲۹

و ایشان الحاح کرده، گفتند که با ما باش. چونکه شب نزدیک است و روز به آخر رسیده. پس داخل گشته، با ایشان توقّف نمود.

۳۰

و چون با ایشان نشسته بود، نان را گرفته، برکت داد و پاره کرده، به ایشان داد.

۳۱

که ناگاه چشمانشان باز شده، او را شناختند. و در ساعت از ایشان غایب شد.

۳۲

پسبا یکدیگر گفتند، آیا دل در درون ما نمیسوخت، وقتی که در راه با ما تکلّم می‌نمود و کتب را بجهت ما تفسیر می‌کرد؟