لاویان ۷:۱-۱۸
۱
« و این است قانون قربانی جرم؛ این‌قدس‌اقداس است.
۲
در جایی كه قربانی سوختنی را ذبح كنند، قربانی جرم را نیز ذبح بكنند، و خونش را به اطراف مذبح بپاشند.
۳
و از آن همه پیه‌اش را بگذراند، دنبه و پیه كه احشا را می‌پوشاند.
۴
و دو گُرده و پیهی كه بر آنهاست كه بر دو تهیگاه است، و سفیدی را كه بر جگر است، با گُرده‌ها جدا كند.
۵
و كاهن آنها را برای هدیۀ آتشین بجهت خداوند بسوزاند. این قربانی جرم است.
۶
و هر ذكوری از كاهنان آن را بخورد، در مكان مقدّس خورده شود. این قدس‌اقداس است.
۷
« قربانی جرم مانند قربانی گناه است. آنها را یك قانون است. كاهنی كه به آن كفاره كند از آن او خواهد بود.
۸
و كاهنی كه قربانی سوختنی كسی را گذراند، آن كاهن پوست قربانی سوختنی را كه گذرانیـد برای خـود نگاه دارد.
۹
و هر هدیـۀ آردی كه در تنـور پخته شـود و هـر چه بـر تابـه یـا سـاج ساخته شـود از آن كاهـن كه آن را گذرانیـد خواهـد بـود.
۱۰
و هر هدیـۀ آردی، خواه به روغـن سرشتـه شده، خواه خشك، از آن همـۀ پسـران هـارون بی‌تفـاوت یكدیگـر خواهـد بـود.
۱۱
« و این است قانون ذبیحه سلامتی كه كسی نزد خداوند بگذراند.
۱۲
اگر آن را برای تشكر بگذراند پس با ذبیحه تشكر، قرصهای فطیر سرشته شده به روغن، و نازكهای فطیر مالیده شده به روغن، و از آرد نرم آمیخته شده، قرصهای سرشته شدۀ به روغن را بگذراند.
۱۳
با قرصهای نان خمیر مایه‌دار قربانی خود را همراه ذبیحه تشكر سلامتی خود بگذراند.
۱۴
و از آن از هر قربانی یكی را برای هدیه افراشتنی نزد خداوند بگذراند، و از آنِ آن كاهن كه خون ذبیحه سلامتی را می‌پاشد خواهد بود.
۱۵
و گوشت ذبیحه تشكر سلامتی او در روز قربانی وی خورده شود، چیزی از آن را تا صبح نگذارد.
۱۶
و اگر ذبیحه قربانی او نذری یا تبرعی باشد، در روزی كه ذبیحه خود را می‌گذراند خورده شود، و باقی آن در فردای آن روز خورده شود.
۱۷
و باقی گوشت ذبیحه در روز سوم به آتش سوخته شود.
۱۸
و اگر چیزی از گوشت ذبیحه سلامتی او در روز سوم خورده شود مقبول نخواهد شد و برای كسی كه آن را گذرانید محسوب نخواهد شد، نجس خواهد بود. و كسی كه آن را بخورد گناه خود را متحمل خواهد شد.
متن کتاب مقدس: Old Persian Version (1895) · مالکیت عمومی
Settings