ارمیا ۱۷:۱-۶
۱
«گناه یهودا به قلم آهنین و نوك الماس‌مرقوم است. و بر لوح دل ایشان و برشاخهای مذبح‌های شما منقوش است.
۲
مادامی كه پسران ایشان مذبح‌های خود و اشیریم خویش را نزد درختان سبز و بر تلّهای بلند یاد می‌دارند،
۳
ای كوه من كه در صحرا هستی توانگری و تمامی خزاین تو را به تاراج خواهم داد و مكان‌های بلند تو را نیز به سبب گناهی كه در همه حدود خود ورزیده‌ای.
۴
و تو از خودت نیز ملك خویش را كه به تو داده‌ام بی‌زرع خواهی گذاشت و دشمنانت را در زمینی كه نمی‌دانی خدمت خواهی نمود زیرا آتشی در غضب من افروخته‌اید كه تا به ابد مشتعل خواهد بود.»
۵
و خداوند چنین می‌گوید: «ملعون باد كسی كه بر انسان توكّل دارد و بشر را اعتماد خویش سازد و دلش از یهوه منحرف باشد.
۶
و او مثل درخت عرعر در بیابان خواهد بود و چون نیكویی آید آن را نخواهد دید بلكه در مكان‌های خشك بیابان در زمین شوره غیرمسكون ساكن خواهد شد.
متن کتاب مقدس: Old Persian Version (1895) · مالکیت عمومی
Settings