TRV
ارمیا ۱۰:۱۷-۲۵
۱۷
ای كه در تنگی ساكن هستی، بسته خود را از زمین بردار!
۱۸
زیرا خداوند چنین میگوید: «اینك من این مرتبه ساكنان این زمین را از فلاخَن خواهم انداخت و ایشان را به تنگ خواهم آورد تا بفهمند.»
۱۹
وای بر من به سبب صدمه من. جراحت من علاجناپذیر است امّا گفتم كه مصیبت من این است و آن را متحمل خواهم بود.
۲۰
خیمه من خراب شد و تمامی طنابهای من گسیخته گردید، پسرانم از من بیرون رفته، نایاب شدند. كسی نیست كه خیمه مرا پهن كند و پردههای مرا برپا نماید.
۲۱
زیرا كه شبانان وحشی شدهاند و خداوند را طلب نمینمایند بنابراین كامیاب نخواهند شد و همه گلههای ایشان پراكنده خواهد گردید.
۲۲
اینك صدای خبری میآید و اضطراب عظیمی از دیار شمال. تا شهرهای یهودا را ویران و مأوای شغالها سازد.
۲۳
ای خداوند میدانم كه طریق انسان از آن او نیست و آدمی كه راه میرود قادر بر هدایت قدمهای خویش نمیباشد.
۲۴
ای خداوند مرا تأدیب نما امّا به انصاف و نه به غضب خود مبادا مرا ذلیل سازی.
۲۵
غضب خویش را بر امّتهایی كه تو را نمیشناسند بریز. و بر قبیلههایی كه اسم تو را نمیخوانند، زیرا كه ایشان یعقوب را خوردند و او را بلعیده، تباه ساختند و مسكن او را خراب نمودند.
Settings