جامعه ۵:۲-۶
۲
با دهان خود تعجیل منما و دلت برای گفتن سخنی به حضور خدا نشتابد زیرا خدا در آسمان است و توبر زمین هستی؛ پس سخنانت كم باشد.
۳
زیرا خواب از كثرت مشقّت پیدا میشود و آواز احمق از كثرت سخنان.
۴
چون برای خدا نذر نمایی در وفای آن تأخیر منما زیرا كه او از احمقان خشنود نیست؛ پس به آنچه نذر كردی وفا نما.
۵
بهتر است كه نذر ننمایی از اینكه نذر نموده، وفا نكنی.
۶
مگذار كه دهانت جسد تو را خطاكار سازد؛ و در حضور فرشته مگو كه این سهواً شده است. چرا خدا به سبب قول تو غضبناك شده، عمل دستهایت را باطل سازد؟
متن کتاب مقدس: Old Persian Version (1895) · مالکیت عمومی