Psalmów 2
Bunt narodów 1–3
1
Dlaczego poganie się buntują, a narody knują próżne zamysły?
2
Królowie ziemscy powstają, a władcy naradzają się wspólnie przeciwko PANU i jego pomazańcowi, mówiąc:
3
Zerwijmy ich więzy i zrzućmy z siebie ich pęta.
Pan śmieje się z ich zamysłu 4–6
4
Lecz ten, który mieszka w niebie, będzie się śmiał, Pan będzie z nich szydził.
5
Wtedy przemówi do nich w swoim gniewie i swą zapalczywością ich zatrwoży:
6
Ja ustanowiłem mojego króla na Syjonie, mojej świętej górze.
Postanowienie Boże i władza Syna 7–9
7
Ogłoszę dekret: PAN powiedział do mnie: Ty jesteś moim Synem, ja ciebie dziś zrodziłem.
8
Poproś mnie, a dam ci narody w dziedzictwo i krańce ziemi na własność.
9
Potłuczesz je laską żelazną, jak naczynie gliniane je pokruszysz.
Ostateczne ostrzeżenie i wezwanie do poddania 10–12
10
Teraz więc, królowie, zrozumcie, przyjmijcie pouczenie, sędziowie ziemi!
11
Służcie PANU z bojaźnią i radujcie się z drżeniem.
12
Pocałujcie Syna, by się nie rozgniewał i abyście nie zginęli w drodze, gdyby jego gniew choć trochę się zapalił. Błogosławieni wszyscy, którzy mu ufają.
Tekst Biblii: Uwspółcześniona Biblia Gdańska, © 2018 Fundacja Wrota Nadziei · CC BY-ND 4.0
Study note