مزامیر ۱۴۷ - فارسی · OPV

۱

هلّلویاه، زیرا خدای ما را سراییدننیکو است و دلپسند، و تسبیح خواندن شایسته است!

۲

خداوند اورشلیم را بنا می‌کند و پراکندگان اسرائیل را جمع می‌نماید.

۳

شکسته دلان را شفا می‌دهد و جراحتهای ایشان را می‌بندد.

۴

عدد ستارگان را می‌شمارد و جمیع آنها را به نام می‌خواند.

۵

خداوند ما بزرگ است و قوّت او عظیم و حکمت وی غیرمتناهی.

۶

خداوند مسکینان را برمیافرازد و شریران را به زمین می‌اندازد.

۷

خداوند را با تشکّر بسرایید. خدای ما را با بربط سرود بخوانید.

۸

که آسمانها را با ابرها می‌پوشاند و باران را برای زمین مهیّا می‌نماید و گیاه را بر کوه‌ها می‌رویاند.

۹

که بهایم را آذوقه می‌دهد و بچّه‌های غراب را که او را می‌خوانند.

۱۰

در قوّت اسب رغبت ندارد، و از ساقهای انسان راضی نمی‌باشد.

۱۱

رضامندی خداوند از ترسندگان وی است و از آنانیکه به رحمت وی امیدوارند.

۱۲

ای اورشلیم، خداوند را تسبیح بخوان. ای صهیون، خدای خود را حمد بگو.

۱۳

زیرا که پشت بندهٔ‌ای دروازه‌هایت را مستحکم کرده و فرزندانت را در اندرونت مبارک فرموده است.

۱۴

که حدود تو را سلامتی می‌دهد و تو را از مغز گندم سیر می‌گرداند.

۱۵

که کلام خود را بر زمین فرستاده است و قول او به زودی هر چه تمامتر می‌دود.

۱۶

که برف را مثل پشم می‌باراند، و ژاله را مثل خاکستر می‌پاشد.

۱۷

که تگرگ خود را در قطعه‌ها می‌اندازد؛ و کیست که پیش سرمای او تواند ایستاد؟

۱۸

کلام خود را می‌فرستد و آنها را می‌گدازد. باد خویش را میوزاند، پس آبها جاری می‌شود.

۱۹

کلام خود را به یعقوب بیان کرده، و فرایض و داوریهای خویش را به اسرائیل.

۲۰

با هیچ امّتی چنین نکرده است و داوریهای او را ندانسته‌اند. هلّلویاه!

مزامیر۱۴۷