اشعیا۱۸
Listen to this chapter
0:00
0:00
وای بر سرزمین آن سوی حبشه
۱
وای بر زمینی كه در آن آواز بالها است‌كه به آن طرف نهرهای كوش می‌باشد.
۲
و ایلچیان به دریا و در كشتیهای بَرْدِی بر روی آبها می‌فرستد و می‌گوید: ای رسولان تیزرو بروید نزد امّت بلند قدّ و برّاق، نزد قومی كه از ابتدایش تا كنون مهیب بوده‌اند یعنی امّت زورآور و پایمال كننده كه نهرها زمین ایشان را تقسیم می‌كند.
دعوت همگانی خداوند به توجه
۳
ای تمامی ساكنان ربع مسكون و سكنه جهان، چون عَلَمی بر كوهها بلند گردد بنگرید و چون كَرِنّا نواخته شود بشنوید.
عمل آرام و قاطع خداوند
۴
زیرا خداوند به من چنین گفته است كه من خواهم آرامید و از مكان خود نظر خواهم نمود. مثل گرمای صاف بر نباتات و مثل ابر شبنم دار در حرارت حصاد.
۵
زیرا قبل از حصاد وقتی كه شكوفه تمام شود و گل به انگور رسیده، مبدّل گردد او شاخه‌ها را با ارّه‌ها خواهد برید و نهالها را بریده دور خواهد افكند.
۶
و همه برای مرغان شكاری كوهها و وحوش زمین واگذاشته خواهد شد. و مرغان شكاری تابستان را بر آنها بسر خواهند برد و جمیع وحوش زمین زمستان را بر آنها خواهند گذرانید.
تسلیم و پرستش آینده در صهیون
۷
و در آن زمان هدیه‌ای برای یهوه صبایوت از قوم بلند قدّ و برّاق و از قومی كه از ابتدایش تا كنون مهیب است و از امّتی زورآور و پایمال كننده كه نهرها زمین ایشان را تقسیم می‌كند، به مكان اسم یهوه صبایوت یعنی به كوه‌صهیون آورده خواهد شد.
Settings
Reading style
Typeface
Font size px
Reading width chars
Options
Study note