สุภาษิต ๗:๖-๑๘
๖
เพราะที่หน้าต่างบ้านของเรา เราได้มองออกไปตามบานเกล็ด
๗
เราเห็นว่าท่ามกลางคนเขลาและท่ามกลางคนหนุ่มๆที่เราพิเคราะห์ดูนั้น ก็มีหนุ่มคนหนึ่งไร้ความเข้าใจ
๘
ผ่านไปตามถนนใกล้ทางแยกไปบ้านของนาง เดินตามถนนซึ่งไปบ้านนาง
๙
ในเวลาโพล้เพล้ ในเวลาเย็น เวลาค่ำคืนและความมืด
๑๐
และดูเถิด หญิงคนหนึ่งมาพบเขาแต่งตัวอย่างหญิงแพศยาหัวใจเจ้าเล่ห์
๑๑
(นางจัดจ้านและดื้อดึง เท้าของนางไม่อยู่กับบ้าน
๑๒
ประเดี๋ยวอยู่ถนน ประเดี๋ยวอยู่ตามถนน และนางหมอบคอยอยู่ทุกมุม)
๑๓
นางฉวยเขาได้และจุบเขา นางพูดกับเขาอย่างไม่มียางอายว่า
๑๔
"ฉันจำต้องถวายเครื่องสักการบูชา และวันนี้ฉันได้ทำตามคำปฏิญาณแล้ว
๑๕
ฉันจึงออกมาหาเธอ เสาะหาหน้าเธอ และฉันพบเธอแล้ว
๑๖
ฉันได้ประดับเตียงของฉันด้วยผ้าคลุม เป็นผ้าลินินอียิปต์สีต่างๆ
๑๗
ฉันได้อบที่นอนของฉันด้วยมดยอบ กฤษณา และอบเชย
๑๘
มาเถอะ ให้เรามาอิ่มด้วยความรักจนรุ่งเช้า ให้เราทำตัวของเราให้ปีติยินดีด้วยความรัก
Settings