สุภาษิต ๗:๑๘-๒๓

๑๘

มาเถอะ ให้เรามาอิ่มด้วยความรักจนรุ่งเช้า ให้เราทำตัวของเราให้ปีติยินดีด้วยความรัก

๑๙

เพราะผัวของฉันไม่อยู่บ้าน เขาไปทางไกล

๒๐

เขาเอาเงินไปถุงหนึ่ง พอวันเพ็ญเขาจึงกลับมา"

๒๑

นางหว่านล้อมด้วยวาจาโอ้โลม นางบังคับเขาด้วยริมฝีปากที่พูดพะเน้าพะนอ

๒๒

เขาก็ติดตามนางไปทันทีอย่างวัวตัวผู้ไปสู่การฆ่า หรืออย่างคนเขลาที่ไปรับโทษที่ขื่อ

๒๓

จนลูกธนูปักเข้าไปถึงตับ อย่างนกรนเข้าไปหาบ่วง เขาหาทราบไม่ว่านี่มีค่าถึงชีวิต