ความโง่เขลาของความเกียจคร้าน

สุภาษิต ๖:๖-๑๑

๖

คนเกียจคร้านเอ๋ย ไปหามดไป๊ พิเคราะห์ดูทางของมัน และจงฉลาด

๗

โดยปราศจากผู้นำทาง ผู้ดูแลหรือผู้ปกครอง

๘

มันเตรียมอาหารของมันในฤดูแล้ง และส่ำสมของกินของมันในฤดูเกี่ยว

๙

คนเกียจคร้านเอ๋ย เจ้าจะนอนนานเท่าใด เมื่อไรเจ้าจะลุกขึ้นจากหลับ

๑๐

หลับนิด เคลิ้มหน่อย กอดมือพักนิดหน่อย

๑๑

ความจนจะมาเหนือเจ้าอย่างคนจร และความขัดสนอย่างคนถืออาวุธ