Jobi 30:20

Po shfaqet vargu 20 me kontekstin përreth.

Natën ndjej sikur më shpojnë kockat, dhe dhembjet më brejnë pa pushim.

Nga dhuna e madhe rrobat e mia deformohen, më shtrëngojnë përreth si jaka e mantelit tim.

Ai më ka hedhur në baltë dhe jam bërë si pluhuri dhe hiri,

Unë të bërtas ty, dhe ti nuk më përgjigjesh; të rri përpara, por ti rri duke më shikuar.

Je bërë mizor me mua; më përndjek me fuqinë e dorës sate.

Më ngre lart mbi erën, bën që të eci kaluar mbi të dhe më zhduk në stuhi.

E di në të vërtetë që ti më çon në vdekje, në shtëpinë ku mblidhen gjithë të gjallët.