2 Samuela 22:1-20

Dawid wypowiedział PANU słowa tej pieśni w dniu, gdy PAN go wybawił z rąk wszystkich jego wrogów i z ręki Saula;

Powiedział: PAN jest moją skałą, moją twierdzą i moim wybawicielem.

Bóg moją opoką, której będę ufał, moją tarczą i rogiem mojego zbawienia, moją wieżą i moją ucieczką, moim zbawicielem; wybawiasz mnie od przemocy.

Wzywałem PANA, który jest godny chwały, a będę wybawiony od moich wrogów.

Ogarnęły mnie bowiem boleści śmierci i zatrwożyły mnie potoki bezbożnych.

Boleści piekła mnie oplotły, pochwyciły mnie sidła śmierci.

W moim utrapieniu wzywałem PANA i wołałem do mojego Boga. Ze swojej świątyni usłyszał mój głos, a moje wołanie dotarło do jego uszu.

Wtedy ziemia poruszyła się i zadrżała, a posady nieba zatrzęsły się i zachwiały od jego gniewu.

Z jego nozdrzy unosił się dym, z jego ust buchnął ogień trawiący, węgle zapaliły się od niego.

Nachylił niebiosa i zstąpił, a ciemność była pod jego stopami.

Dosiadł cherubina i latał, i ukazał się na skrzydłach wiatru.

Z ciemności uczynił wokół siebie namiot, z ciemnych wód i z gęstych obłoków nieba.

Od jego blasku rozpaliły się węgle ogniste.

Zagrzmiał PAN z nieba, Najwyższy wydał swój głos.

Wypuścił strzały i rozproszył ich; błyskawicę – i ich rozgromił.

I ukazały się głębiny morza, i odsłoniły się fundamenty świata od upomnienia PANA, od podmuchu tchnienia jego nozdrzy.

Posłał z wysoka, chwycił mnie, wyciągnął z wielkich wód.

Ocalił mnie od mojego potężnego wroga i od tych, którzy mnie nienawidzą, choć byli ode mnie mocniejsi.

Zaskoczyli mnie w dniu mego utrapienia, lecz PAN był moją podporą.

Wyprowadził mnie na miejsce przestronne, wybawił mnie, bo mnie sobie upodobał.

Reading style