स्तोत्रसंहिता ६८:७-१४

७

हे परमेश्वरा, जेव्हा तुम्ही तुमच्या लोकांच्या पुढे चाललात, जेव्हा तुम्ही रानातून चाललात, सेला

८

तेव्हा पृथ्वी थरथर कापली, परमेश्वरासमोर आकाशातून वृष्टी झाली, परमेश्वरासमोर, इस्राएलाच्या परमेश्वरासमोर सीनाय पर्वत कंपित झाला.

९

परमेश्वरा, तुम्ही मुबलक पाऊस दिला. तुम्ही तुमचा थकलेला वारसा ताजातवाना करता.

१०

तुमची प्रजा तिथे राहिली, परमेश्वरा, तुमच्या भांडारातून तुम्ही दयाळूपणाने गरिबांना मदत केली.

११

प्रभूने आज्ञा दिली आणि मोठ्या संख्येने महिलांनी मोठ्या आनंदाने या वार्तेचा प्रसार केला:

१२

“राजे आणि सेनांनी पळ काढला आहे; घरी राहिलेल्या स्त्रिया लूट वाटून घेत आहेत.

१३

जेव्हा तुम्ही मेंढवाड्यात पडून राहता, तेव्हा असे दिसते की जणू कबुतराच्या पंखांना चांदी असते आणि त्यांचे पाय चमकणार्‍या सोन्याने मढविलेले असतात.”

१४

सर्वसमर्थाने, सलमोन पर्वतावर वितळून जाणार्‍या हिमकणांसारखी राजांची पांगापांग केली.