مزامیر ۱۲۱:۱-۴

{سرود درجات} چشمان خود را به سوی کوه‌ها برمیافرازم، که از آنجا اعانت من می‌آید.

اعانت من از جانب خداوند است، که آسمان و زمین را آفرید.

او نخواهد گذاشت که پای تو لغزش خورد. او که حافظ توست نخواهد خوابید.